Tag Archives: მუსიკა

წერილი

“აქქქქ დაბნეული სამყაროს ცხელი წვეთები ეცემიან. – სამაგიეროდ  მე შენი ღიმილი გაცილებით მხიბლავს.”

როცა გადავწყვეტ ხოლმე რომ რამე დავწერო ეს იმას ნიშნავს რომ ის თემა ჩემთვის მნიშვნელოვანი და ძვირფასია, წერის დროს იმდენს განვიცდი ხოლმე რომ ეს ემოცია შეიძლება მთელი ცხოვრება ვერ დავხარჯო ერთად დაგროვილი.

ახლა წერილს გწერ, სხვა საშუალება არ გამაჩნია იმისთვის რომ გეკონტაკტო, შეიძლება გამაჩნია კიდეც მაგრამ რატომღაც მომინდა ბლოგზე მომეყოლა რაღაცეები. იცი? მე ვცდილობ რომ ჩემი სამყარო მქონდეს, მყავდეს საყვარელი ხალხი გარშემო, ვაკეთებდე იმას რაც მსიამოვნებს და ვიყო თავისუფალი, თუმცა ჩემი თავისუფელება არაა სრულყოფილი,რაღაც აკლია.

ხეტიალი მიყვარს, მიუხედავად იმისა რომ ამ ბოლო ხანებში ამის დრო თითქმის არ მაქვს მაინც ვნახულობ შესაფერის მომენტს სიარულისთვის და ფიქრისთვის.დღეს შენზე ვფიქრობდი, არ ვიცი რატომ, ისე, უბრალოდ ამეკვიატე, თან მეღიმებოდა.

ისე ვწერ რა ემოციებითაც ჩემში იღვრები, ღამეა,მუსიკაც არ ისმის მაგრამ მე ის ღიმილი მაინც მახალისებს,ერთობ მისტიური და ხმაურიანი.

ზოგჯერ მგონია რომ საუკუნეებია გიცნობ თუმცა არა, ვიცი რომ ვცდები მაგრამ ვუშვებ მეორე ფაქტს რომ მე კარგად მესმის შენი ანუ უფრო ჩემეულად რომ ვთქვა, გგრძნობ.

ვაზვიადებ? – არა, არ ვაზვიადებ,წერისას ასე ვარ მგრძნობიარე და ვცდილობ ყველაფერი ვწერო რაც თავში მომდის.

მე ლამაზად ფიქრი შემიძლია, მსიამოვნებს ჩემს ფიქრს რომ ვკითხულობ ხოლმე წერის დასრულების შემდეგ. ხშირად ასეთი სასიამოვნო არაა ხოლმე ფიქრი, ალბათ გააჩნია ვინ გაძლევს ამის საფუძველს. ხოდა სწორედაც რომ…

მინდა ამ საფუძვლისთვის მადლობა გითხრა

ამ წერილს მაშინ ვწერ როცა შენ ალბათ გძინავს, თუმცა არაფერია ხვალ ხომ ნახავ , ან სულაც ზეგ…  არ ვიცი…

ძილი ნებისა

Advertisements

ალექსანდროვის ბაღი

ეზოში ჯდომას თავისი ხიბლი აქვს, როცა მუსიკას უსმენ და გარშემო ცხოვრება ზუსტად ისეთია როგორც შენი მუსიკის რიტმი. ბევრი რამ გიმშვიდებს მზერას,ხასიათს გიწყნარებს, თნდაც ის რომ ეკლესია დაგყურებს ზევიდან, ახლა შიგნით შესვლა არცაა საჭირო, ტექნიკა ისეა განვითარებული რომ მღვდლის ქადაგება ეკლესიის გარეთ დამონტაჟებული “დინამიკებიდან” ისმის, ნუ ისმის და რას იზამ.. შეგიძლია წნარად იჯდე და უსმინო… აქ ჩემს გარდა ბევრია,ბევრი ვერ ითმენს გვერდში საყვარელი ადამიანი რომ უზის და გამალებით კოცნის.ზოგი მარტოა,ჩაფიქრებული და უსასრულობას მიშტერებული თითქოს იქ უპოვია მეწყვილე.. ზოგიც იმიტომ მოსულა აქ რომ ამ ყველაფერს უყუროს,დატკბეს ან სულაც წეროს… ნუ ერთი ცხადია, აქ არავინ უსმენს ქადაგებას.. მაგარია, აქ შეიძლება მოვიდნენ და გითხრან რომ განვითარება წინსვლის პროცესია, არგუმენტიც დამაჯერებელი, როცა შენ ალექსანდროვის ბაღში ზიხარ სადაც ხალხი ზასაობს, შენ კი ზიხარ და უბრალოდ წერ რადგან გინდა უთხრა ამ ხალხს რიმ დროა განვითარდეს, უთხრა ქართელს რომ დროა ჩაიძიროს ფიქრების მორევში, იყოს ადამიანი რომელიც იაზროვნებს. მე არ მივდივარ წინააღმდეგ, მეც თქვენთან ერთად  ვარ მოჯადოებული როგორც ეს ორუელის 1984-შია სიძულვილის ორწუთეულის დროს, მაგრამ ამ ყველაფერის მიუხედავად მე მაინც შემიძლია განსხვავებული ვიყო და დავიჯერო, თქვენ არა?? ფიქრი, ფიქრი ძვირფასებო:)


ნინო თუ ნინი? – ნინი

დღეს მთელი დღეა ცუდ ხასიათზე ვარ.ფორუმზე თემაც კი გავხსენი,თავის  მოკვლა მინდა მეთქი.გარეთ მზეა, მიუხედავად იმისა რომ იანვრის დასაწყისია,გარეთ გასვლა მოკლე კაბით მომინდა. ყავა ტრადიციულად გადმოვიდა და გაზქურა დასვარა. დედამ უემოციოდ გადმომხედა.გაღიმება მინდოდა მაგრამ გადავწყვიტე ყავა უემოციოდ დამესხა ჭიქაში. ოთახში დავბრუნდი.

დასასრული ყოველთვის გამოწვეულია რაღაცით.არის როცა ამ რაღაცას ან არ ვაღიარებთ ან ვერ, იმიტომ რომ ეწინააღმდეგება რამეს.

ოთახში შემოვედი და კომპიტერთან მოვკალათდი, მუსიკა ჩავრთე, მელოდიური, წყნარი, რომელიც მიუთითებდა რომ უბრალოდ არ ვიყავი ხასიათზე. ფორუმზე გახსნილი თემა კი რომელიც  ჩემს უხასიათობას ეხებოდა ჯერ კიდევ პირველ ადგილზე იყო და რჩევებს ვეღარ იტევდა.ყავა მოვსვი,არ მომეწონა გემო.

შიში იმისა რომ შეიძლება რამე დაგემართოს, ან დროა დაიმართო,სწორედ მაშინ ხდება სახიფათო როცა ფიქრისთვის საკმარისზე მეტი დრო გრჩება ხოლმე.

არ ვიცი ჩემი და სად გაქრა, მაგრამ მისი ლოგინი ჯერ კიდევ თბილია და მე ეს რატომღაც ძალიან მსიამოვნებს. მუსიკის ხმა მესმის და ჩემი ფიქრიც ამ მუსიკისავით ერთ ხაზზე მიდის ბოლოსკენ.სარკეში ჩავიხედე და პირველი ის დავაფიქსირე რომ სიმაღლეში მოვიმატე, აქამდე მხოლოდ მკერდის ზომას ვაკვირდებოდი. არა რა, ყველაფერი ალოგიკურია. საბა გამახსენდა, ძალიან საყვარელია. ტელეფონზე მისი მესიჯი იყო.

ცუდ ხასიათს არაფერი შველის როცა გაუცხოება გემართება.ამისათვის კი საჭიროა რაღაც ნაბიჯების გადადგმა.

დღეს დასჯილი ვარ, ვერსად ვერ გავალ. საბას უარი ვუთხარი. სკაიპში სანდრომ მომწერა. ისევ იგივე. ნიკამ მომწერა. მუსიკა ახლიდან ჩავრთე.

საღამო ხანს გაცილებით მეტი სიბნელეა. მეტი ფიქრის მონადაა სივრცეში.

სანდროს ვუპასუხე.თავი მტკივა. ფორუმზე იმდენი რჩევაა რომ მათი წაკითხვაც კი მეზარება. გარეთ ბნელა, ღამეა.ოთახიდან გასვლაც არ მინდა. რაღაც სურათი გამომიგზავნა. გავხსენი, ზღვა გამახსენდა, მე და ჩემი და. ხო, ის ჯერ კიდევ არ მოსულა სახლში. დათომ მომწერა. ისე , რა კარგია ზოგითვის ეს ახალი წელი, მოსაწერი მიზეზი უჩნდებათ.არ მინდა წიგნის წაკითხვა, ბნელა.ლექსომ მომწერა. უემოციო ვარ, ამას ახლა მივხვდი ტატოს სიცილის სმაილი რომ გავუგზავნე. ისევ ისეთივე ხასიათზე ვარ, მგონი გავრეკე, თან დავიღალე.ლაშას კოცნის სმაილი გავუგზავნე და წყლის დასალევად გავედი.საბაზე ვფიქრობდი, მესიჯის მოწერას აგვიანებდა. მეძინება. უნდა დავიძინო. კომპიუტერთან რომ დავბრუნდი გიორგის მოწერილი დამხვდა, მწერდა ნინო თუ ნინიო. ნინი-მეთქი მივწერე და სკაიპი გავთიშე. საბამ მომწერა ტელეფონზე, მომენატრეო. მეც -მეთქი საბანში გახვეულმა პასუხი მივწერე და დავიძინე.

დასასრული ყოველთვის გამოწვეულია რაღაცით, მიზეზი შეიძლება ეს ან ის იყოს. :kiss:


მივედი

იქამდე ვყვიროდი სანამ ჩემმა ხმამ დაწვრილება არ დაიწყო. გუშინ თაკო გაჩერებამდე მივაცილე და სახლში ვბრუნდებოდი, ის ის იყო ჩემს ტრადიციულ ყვითელ ავტობუსში ვაპირებდი ასვლას რომ წარსული გამახსენდა და გადავიფიქრე.ხო რა, აღარ ავედი. ოდესღაც მარტო სიარული მიყვარდა, მუსიკალური გაფორმებებით და თავისი დაგრუზვებით. ძალიან ჩქარი ტემპით მივდიოდი ქუჩაში,ხალხის მზერას ვგრძნობდი მაგრამ მუსიკა ტვინს უკვე ღრმად იყო ჩაბღაუჭებული და მგონი არც აპირებდა მის იქიდან განთავსუფლებას. ხალხი კადრიდან მალე ქრებოდა, უაზრო ფერები,უკვე ჩაბნელებული თვალები შორს ვეღარ აფიქსირებდნენ სხეულებს. მახსოვს თვალი გავახილე და შავი უფსკრული დავინახე,გარშემო ხეები.ეს ადგილი მეცნო,აქ ასეთ დროს ხშირად მოვდივარ, საერთოდ აქ ან დაწყნარდები ,ან თუ ვერ და გამოსავალიც აქვეა უფსკრულში. აქ, სველ ბალახზე, შავი თვალებით თბილისს ვუყურებ,ბევრს ვერაფერს ვხედავ. მეზიზღება ხალხი რომელიც ხედავს და არ იაზრებს. უფსკრული ყოველთვის სიმართლეს ამბობს. მე იმას ვიაზრებ რაც ჩემი შავი თვალების მიღმაა,აი ესაა პრობლემა,დიდი პრობლემა,ჩემი არა ოღონდ,მათი,ხო,მათი.ეკლესია ანათებს,ნუ კარგად ვერ ვხედავ მაგრამ ფორმით ეგ უნდა იყოს,პირჯვარს ვიწერ და უფსკრულში ვეშვები. ქარი მიბერავს,ძალიან დიდი სისწრაფეა,მეშინია სისწრაფის,თაკო მახსენდება,უი თაკო.. ეხლა კაი დროსია.მორჩა

მობილურზე, რომელიც იქვე ხესთან ეგდო ანათებდა, ათი შემოსული ზარი დედასგან და ერთი მესიჯი თაკოსგან ტექსტით –  მივედი.