Tag Archives: მისტიკა

წერილი

“აქქქქ დაბნეული სამყაროს ცხელი წვეთები ეცემიან. – სამაგიეროდ  მე შენი ღიმილი გაცილებით მხიბლავს.”

როცა გადავწყვეტ ხოლმე რომ რამე დავწერო ეს იმას ნიშნავს რომ ის თემა ჩემთვის მნიშვნელოვანი და ძვირფასია, წერის დროს იმდენს განვიცდი ხოლმე რომ ეს ემოცია შეიძლება მთელი ცხოვრება ვერ დავხარჯო ერთად დაგროვილი.

ახლა წერილს გწერ, სხვა საშუალება არ გამაჩნია იმისთვის რომ გეკონტაკტო, შეიძლება გამაჩნია კიდეც მაგრამ რატომღაც მომინდა ბლოგზე მომეყოლა რაღაცეები. იცი? მე ვცდილობ რომ ჩემი სამყარო მქონდეს, მყავდეს საყვარელი ხალხი გარშემო, ვაკეთებდე იმას რაც მსიამოვნებს და ვიყო თავისუფალი, თუმცა ჩემი თავისუფელება არაა სრულყოფილი,რაღაც აკლია.

ხეტიალი მიყვარს, მიუხედავად იმისა რომ ამ ბოლო ხანებში ამის დრო თითქმის არ მაქვს მაინც ვნახულობ შესაფერის მომენტს სიარულისთვის და ფიქრისთვის.დღეს შენზე ვფიქრობდი, არ ვიცი რატომ, ისე, უბრალოდ ამეკვიატე, თან მეღიმებოდა.

ისე ვწერ რა ემოციებითაც ჩემში იღვრები, ღამეა,მუსიკაც არ ისმის მაგრამ მე ის ღიმილი მაინც მახალისებს,ერთობ მისტიური და ხმაურიანი.

ზოგჯერ მგონია რომ საუკუნეებია გიცნობ თუმცა არა, ვიცი რომ ვცდები მაგრამ ვუშვებ მეორე ფაქტს რომ მე კარგად მესმის შენი ანუ უფრო ჩემეულად რომ ვთქვა, გგრძნობ.

ვაზვიადებ? – არა, არ ვაზვიადებ,წერისას ასე ვარ მგრძნობიარე და ვცდილობ ყველაფერი ვწერო რაც თავში მომდის.

მე ლამაზად ფიქრი შემიძლია, მსიამოვნებს ჩემს ფიქრს რომ ვკითხულობ ხოლმე წერის დასრულების შემდეგ. ხშირად ასეთი სასიამოვნო არაა ხოლმე ფიქრი, ალბათ გააჩნია ვინ გაძლევს ამის საფუძველს. ხოდა სწორედაც რომ…

მინდა ამ საფუძვლისთვის მადლობა გითხრა

ამ წერილს მაშინ ვწერ როცა შენ ალბათ გძინავს, თუმცა არაფერია ხვალ ხომ ნახავ , ან სულაც ზეგ…  არ ვიცი…

ძილი ნებისა

Advertisements

ქუჩაში გარდაცვლილებმა გაიარეს

ერთ-ერთი  ტრადიციული სეირნობისას ქუჩაში რაღაც უცნაურს წავაწყდი, კერძოდ პარკში უცნაური ინტერესით მჯდარ მოხუცს რომელიც გაფაციცებით ელოდა რაღაცას. ძალიან დამაინტერესა ამ მოხუცმა, ჯერ შორიდან ვუყურებდი, შემდეგ გავბედე და მის გვერდითაც მოვკალათდი. ყურადღებას არ მაქცევდა,სახე გვარიანად დანაოჭებოდა და ინტერესით ზევით აწეული წარბები მას სასაცილო იერს აძლევდა. ყურადღება არ მოუქცევია, ხოდა გადავწყვიტე მე თვითონ მეკითხა თუ რას ელოდა ასეთ ინტერესით.ნუ ჯერ ვერ გამოვნახე სიტყვა, არ ვიცოდი რითი დამეწყო..

– კარგი პარკია არა?? ვიფიქრე რომ ამ უაზრო კითხვით შევძლებდი ამ კაცთან კონტაკტში შესვლას.

– აჰჰ, პარკი?? ჰოო.. პარკი კარგია მაგრამ სხვა უფრო უკეთესია.. ძალიან გულიანად მიპასუხა და მოჰყვა ისევ თვალების ცეცებას

– ნუ ეგეც შეიძლება, ელოდებით ვინმეს?

– კი.

ისე მშრალად მიპასუხა აზრი აღარ ჰქონდა რამის თქმას, უნდა ავმდგარიყავი და წავსულიყავი თუმცა საქმე სულ სხვაგვარად წავიდა.ჯერ იყო და კარგად შემათვალიერა და ჩემსკენ მობრუნდა. თან დრო და დრო თვალს პარკის მიდამოებში აპარებდა.

– გინდა ერთი საიდუმლო გაგანდო?

ცოტა არ იყოს დავიბენი და დავფიქრდი,მე მგონი სრულ ჭკუაზე მყოფ ადამიანთან არ უნდა მქონდეს საქმე მეთქი.

– კი რატომაც არა. ვუპასუხე მე და წელში გავიმართე და ცოტა გამეღიმა.

– ეს ადგილი ჯადოსნურია, აი ეს ახლა სადაც ვზივართ მე და შენ.

– ვააა, მართლა??? და რატომაა ჯადოსნური?

– იმიტომ რომ მარტო ამ ადგილიდან ჩანს ის რაც დარწმუნებული ვარ არავის შეუმჩნევია.

– და რა ჩანს ასეთი?

– ყოველი დღის ბოლოს, აი მაშინ უკვე რომ ბინდდება, დაახლოებით ხუთი წუთის განმავლობაში აქედან მოჩანს აი იმ მოპირდაპირე ქუჩაზე როგორ გადადიან გარდაცვლილები.

– გარდაცვლილები?

– ხო, აი შეხედე, იქ შუქნიშანს ხომ ხედავ?

– კი

-ხოდა აი მის ქვევით უკვე ორი წელია მათ ვუყურებ ამ სკამიდან.ყოველ დღე სხვადასხვა გადადის.საკმარისია ამ ადგილიდან ადგე და მაშინვე ქრებიან, ერთხელ ვცადე მივუსწრებ მეთქი მაგრამ. ავდექი თუ არა მაშინვე გაქრნენ. ერთხელ დავუძახე,ეი მკვდარო მეთქი და ერთმა მათგანმა გამომხედა, ისეთი საცოდავი სახე ჰქონდა და თან უემოციო, შემომხედა და ისევ გაიხედა, მას მერე გადავწყვიტე ხმა არ ამოვიღო და უბრალოდ ვუყურო ხოლმე.

ცოტა ხანს მოხუცი გაჩუმდა და თითქოს ფიქრებში წავიდა, არ ვიცოდი უნდა დამეჯერებინა თუ არა ამ ადამიანისთვის.ისტორია ისე რეალურად მოყვა რომ ნაკლებად იფიქრებდი რომ ეს მოხუცი გიჟი ყოფილიყო.

– და შეიძლება რომ მეც ვნახო ეგ?

– კი რატომაც არა, აი იმ შუქნიშნის ქვევით ზუსტად, კარგად უყურე, ზოგი ძალიან ფერმკრთალია, ეგ ნამდვილად არ ვიცი რატომ.

მეც მივაშტერდი იმ ადგილს, ხოდა დავინახე კიდეც,ჯერ ვერ ვარჩევდი საგნებს მართლა ფერმკრთალი არსებები მოძრაობდნენ, მერე გამოსახულება გაცილებით გამოიკვეთა და უკვე ადვილი იყო გარჩევა,ერთმანეთის მიყოლებით ჰარმონიულად, ნელა მიუყვებოდნენ გზას, ყველა ერთმანეთს ჰგავდა, ტავები ძირს დაეხარათ.

– ვითომ რომ მოვკვდები მეც მანდ გავივლი? ღიმილ ნარევმა იკითხა მოხუცმა.შენ ხომ დამინახავ და დამიძახე გხედავო მეტი არაფერი კარგი?

მე ჯერ კიდევ შოკშ ვიყავი თვალს ვერ ვაშორებდი სურათს და მოხუცს თავი ზრდილობის გულისთვის დავუქნიე. თუმცა მოძრაობა მალევე გაქრა, სულ ორი წუთით იყო.მოხუცი სკამიდან წამოდგა და ნელი მოძრაობით დატოვა პარკი. მე ავდექი და ქუჩას გავუყევი, ვფიქრობდი იმაზე რაც ვნახე და საკუთარ თავს არ ვუჯერებდი.

მეორე დღეს იმავე დროს იმ სკამზე ვიყავი გამოჭიმული, მოხუცი არ იყო, ამაზე დიდად არც ვნაღვლობდი,ერთი სული მქონდა ისევ მენახა ის მოძრაობა.ჯერ ფერმკრთალი არსებები დავლანდე, მერე უკვე კარგად გამოჩნდნენ,ყველაზე კარგად ერთი მოხუცი ჩანდა, თეთრი თმით და მძმე ნაბიჯებით,უცებ სახე ჩემსკენ მოატრიალა, ეს ის მოხუცი იყო გუშინ რომ იჯდა ჩემს გვერდით, უცებ გამახსენდა რაც მთხოვა ჰოდა წამოვხტი ფეხზე და ვიყვირე – გხედავ, გხედავ მეთქი. გაიღიმა მოხუცმა, სახე გაატრიალა და სადღაც გაქრა.ყველაფერი გაქრა, ფეხზე ვიდექი და ორივე ხელი ზევით მქონდა აწეული პარკში მყოფი ახალგაზრდები გაკვირვებულები მიყურებდნენ.ხელები ნელ-ნელა დავუშვი ქვევით და ის ადგილი დავტოვე.. მე ალბათ არავის გავუმხელ ამ საიდუმლოს, არავის ვეტყვი თუ რომელ პარკშია ეს ადგილი.


საჯარო (დაწერილია ბიბლიოთეკაში)

დანამდვილებით არ ვიცი რამდენ ხანს მომიწევს აქ ყოფნა, თუმცა იმას ვხვდები რომ სიცივე ნელ-ნელა შემოდის ჩემში და სამყოფელს ეძებს,გარშემო მშვიდობაა, კერძოდ, ჩემს მარჯვნივ გოგო ზის, წიგნიდან რვეულში რაღაცას იწერს, აშკარად რომ კი არ იწერს უფრო იხატავს, ან სხვა რამეზე ფიქრობს, ამაზე კი მისი სახის უემოციობა მიმითითებს,რვეულში შეცდომით იწერს წიგნიდან,ხაზავს,ჯღაპნის,ახლიდან იწერს,ფურცლავს. ჩემს წინ არავინაა, არც მარცხნივ, თუმცა დარბაძში ბევრი ხალხია, ალბათ შაბათი რომ არის იმიტომ. მანამ სანამ წიგნი მომივა რა გავაკეთო არ ვიცი, ჰოდა მეც ვწერ,ჩემი კალამი შეწუხებული სახით მიყურებს,ზოგჯერ ამოიოხრებს ხოლმე თუმცა თავის საქმეს მაინც ასრულებს, როგორც დაწსებულებაში მომუშავე დაჩირებული ქალები.

აქ წერა არც თუ ისე ადვილია, კითხვა კი კარგი და სასიამოვნო, მაგრამ ამასაც გააჩნია, დამოკიდებულია იმაზე თუ რას კითხულობ. მისტიურს თუ კითხულობ რამეს მაშნ გაგიმართლა, გარემოც ხელს გიწყობს, აქ მომუშავე ქალები ისე ჩურჩულებენ,მისტიურს რომ არ კითულობდე მაინც შეგეშინდება.ხშირად ვწერ როცა წიგნს ველოდები, და კარგ მოცულობამდეც ავდივარ ხოლმე, თუმცა ერთ საათში რატომ ვერ უნდა დაწერო ბევრი? – მეც ვთქვი რა ახალი. ისე აქ კარგი ატმოსფეროა, ერთობ აზარტულიც, აქ რომ მოვიდვარ, ვცდილობ ისეთ სკამზე დავჯდე რომელიც არ იჭრაჭუენბს, სამწუხაროდ ვერასდროს ვიმარჯვებ, რასაც უფრო და უფრო შევყავარ აზარტში.ჯერი შემდეგზე დგება, ისეთ ადგილს თუ შევარჩევ საიდანაც არ დამიბერავს, მოგეხსენებათ საგანგებოდ “დასკოჩილი” ფანჯარა რა სანახავია ეგრეთწოდებულ ეროვნულ ბიბლიოთეკაში,თუმცა მაინც აპარებს ქარი, უი, ხო, კი არ აპარებს, შეიძლება ითქვას “სკოჩი” მგონი რაღაცას იჭერს, თუმცა ქარსთქო ვერ ვიტყვი,უფრო ფანჯარას. ქარის დროს უნდა ნახოთ რა სასიამოვნოა,როცა ეს ფანჯრები ერთ ხმაში ამღერდებიან და მრავალჟამიაერს შესძახებენ, მაშინ უნდა ნახოთ “სკოჩის” ტანჯული სახე, ძლივს რომ ართმევს საქმეს თავს. სასაცილოა, კი სასაცილოა, ისიც სასაცილოა მკითხველი რომ შემოდის, წიგნს იღებს და ჯდება,იქ მყოფ მეთვალყურე გოგონას თვალს არ აშორებს,ეს გოგო ხვდება და იცის კიდეც მას რომ მისჩერებია ეს საწყალი კაცი, ამიტომ უკან ჯდება, კაცი თავს ატრიალებს და თვალებგაბრწყინებული ადევნებს თვალს ამ გოგოს(ამ კაცს სანდრო უნდა ერქვას წესით) მოკლედ ბიბლიოთეკის ერთი სასიყვარულო ურთიერთობაც ვამხილე.

სკამიდან ავდექი და წიგნს მივაკითხე, თმცა მოსული არ იყო ჯერ. ღმერთო ჩემო, ნუთუ წიგნს არავინ კითხულობდა?? – ათასი თვალი ერთად მომაშტერდა, ასეთ ცნობისმოყვარე მზერას ვერცერთი მოდელი ვერ იპყრობს ჩვენებაზე, მოდი და ასეთ ყურადღების ცენტრში მშვიდად გაიარე, არა რა , საშინელებაა. დავჯექი სკამზე, ამ საცოდავს ხელი მოვკიდე და წერა გავაგრძელე, ამოიხვნეშა, აუ კვდება მგონი ჩემი კალამი, დასანანია, ხსოვნა იყოს,
ცხონდე

ცხონდ