Tag Archives: დასასრული

ნაწილობრივი პოსტი

,,სიკვდილი უფრო ადვილია როცა სიკვდილზე არ ფიქრობ, ვიდრე სიკვდილზე ფიქრი როცა სიკვდილი არ გემუქრება.’’ – ძალიან დიდი სიმართლეა ამაში, ამას მაშინ მივხვდი როცა სიკვდილი ისეთ დროს მეწვია როდესაც მე მას საერთოდ არ ველოდებოდი, თუმცა ფაქტია გადავრჩი და ახლა შემიძლია ეს ყველაფერი კლავიატურას მოვუყვე. ვიარო ოთახებში და ვიხმაურო, რატომღაც ძალიან მსიამოვნებს ჩემი ნაბიჯების ხმა, ეს ალბათ იმ გადარჩენისაა.
ეს ერთგვარი შესავალია, დასაწყისი დასასრულიდან.  შეიცვალა რამე??? –  რავი, მგონი არც არაფერი, ისევ ისე ვფიქრობ და ვღამდები. ისევ ისეთი ნიავია და ტრადიციული ხმები.
მე მაფიქრებს შენი სამყარო, ოდნავ ნაცნობი და ერთობ საინტერესო. მაღიმებს ფიქრი შენზე და მაგდებს შიგნით ღრმად, მომღიმარი სახით, ჩუმი ხმითა და შავი მაცდური თვალებით. ამოვალ, და შენამდეც მოვალ.
საწყისი არ არსებობს, არსებობს მხოლოდ სწორი ხაზი, არაფერი არაა სასრული, ყველაფერი მარადიულია, მარადიულობაშია ჩვენი სმაყარო სადაც განფენილია ჩვენი ფიქრები რომლებიც ერთმანეთს კვეთენ და ზოგჯერ იღიმიან კიდეც.
იბადებიან განცდები, იქმნებიან, იხატებიან, იწერებიან, იმღერებიან და ჩვენ მაინც ვერაფერი გვეშველა, ვერ ვიყენებთ და იმიტომ.
არაა საჭირო რაღაცას ველოდებოდეთ, მთავარია გვინდოდეს და ის თავად განხორციელდება ჩვენში. მთავარია ვარსებობდეთ და ეს ყველაფერი ჩვენვე ვიქნებით. თავად განვხორციელდებით მასში.
გრძნობების დროება მოდის და დროა ვისწავლოთ მათი მართვა და სწორად გადმოცემა.
მე მიხარია როცა ერთიანობის ცნებებით მოდიხარ ჩემამდე და ჩემში იღვრები `მე ხარ” – სასაცილოა მაგრამ ასეა.

Advertisements

ნინო თუ ნინი? – ნინი

დღეს მთელი დღეა ცუდ ხასიათზე ვარ.ფორუმზე თემაც კი გავხსენი,თავის  მოკვლა მინდა მეთქი.გარეთ მზეა, მიუხედავად იმისა რომ იანვრის დასაწყისია,გარეთ გასვლა მოკლე კაბით მომინდა. ყავა ტრადიციულად გადმოვიდა და გაზქურა დასვარა. დედამ უემოციოდ გადმომხედა.გაღიმება მინდოდა მაგრამ გადავწყვიტე ყავა უემოციოდ დამესხა ჭიქაში. ოთახში დავბრუნდი.

დასასრული ყოველთვის გამოწვეულია რაღაცით.არის როცა ამ რაღაცას ან არ ვაღიარებთ ან ვერ, იმიტომ რომ ეწინააღმდეგება რამეს.

ოთახში შემოვედი და კომპიტერთან მოვკალათდი, მუსიკა ჩავრთე, მელოდიური, წყნარი, რომელიც მიუთითებდა რომ უბრალოდ არ ვიყავი ხასიათზე. ფორუმზე გახსნილი თემა კი რომელიც  ჩემს უხასიათობას ეხებოდა ჯერ კიდევ პირველ ადგილზე იყო და რჩევებს ვეღარ იტევდა.ყავა მოვსვი,არ მომეწონა გემო.

შიში იმისა რომ შეიძლება რამე დაგემართოს, ან დროა დაიმართო,სწორედ მაშინ ხდება სახიფათო როცა ფიქრისთვის საკმარისზე მეტი დრო გრჩება ხოლმე.

არ ვიცი ჩემი და სად გაქრა, მაგრამ მისი ლოგინი ჯერ კიდევ თბილია და მე ეს რატომღაც ძალიან მსიამოვნებს. მუსიკის ხმა მესმის და ჩემი ფიქრიც ამ მუსიკისავით ერთ ხაზზე მიდის ბოლოსკენ.სარკეში ჩავიხედე და პირველი ის დავაფიქსირე რომ სიმაღლეში მოვიმატე, აქამდე მხოლოდ მკერდის ზომას ვაკვირდებოდი. არა რა, ყველაფერი ალოგიკურია. საბა გამახსენდა, ძალიან საყვარელია. ტელეფონზე მისი მესიჯი იყო.

ცუდ ხასიათს არაფერი შველის როცა გაუცხოება გემართება.ამისათვის კი საჭიროა რაღაც ნაბიჯების გადადგმა.

დღეს დასჯილი ვარ, ვერსად ვერ გავალ. საბას უარი ვუთხარი. სკაიპში სანდრომ მომწერა. ისევ იგივე. ნიკამ მომწერა. მუსიკა ახლიდან ჩავრთე.

საღამო ხანს გაცილებით მეტი სიბნელეა. მეტი ფიქრის მონადაა სივრცეში.

სანდროს ვუპასუხე.თავი მტკივა. ფორუმზე იმდენი რჩევაა რომ მათი წაკითხვაც კი მეზარება. გარეთ ბნელა, ღამეა.ოთახიდან გასვლაც არ მინდა. რაღაც სურათი გამომიგზავნა. გავხსენი, ზღვა გამახსენდა, მე და ჩემი და. ხო, ის ჯერ კიდევ არ მოსულა სახლში. დათომ მომწერა. ისე , რა კარგია ზოგითვის ეს ახალი წელი, მოსაწერი მიზეზი უჩნდებათ.არ მინდა წიგნის წაკითხვა, ბნელა.ლექსომ მომწერა. უემოციო ვარ, ამას ახლა მივხვდი ტატოს სიცილის სმაილი რომ გავუგზავნე. ისევ ისეთივე ხასიათზე ვარ, მგონი გავრეკე, თან დავიღალე.ლაშას კოცნის სმაილი გავუგზავნე და წყლის დასალევად გავედი.საბაზე ვფიქრობდი, მესიჯის მოწერას აგვიანებდა. მეძინება. უნდა დავიძინო. კომპიუტერთან რომ დავბრუნდი გიორგის მოწერილი დამხვდა, მწერდა ნინო თუ ნინიო. ნინი-მეთქი მივწერე და სკაიპი გავთიშე. საბამ მომწერა ტელეფონზე, მომენატრეო. მეც -მეთქი საბანში გახვეულმა პასუხი მივწერე და დავიძინე.

დასასრული ყოველთვის გამოწვეულია რაღაცით, მიზეზი შეიძლება ეს ან ის იყოს. :kiss: