Category Archives: 1

ჩემი შეყვარებულის შეყვარებული ანუ ამბავი პირიქით

როგორც ამბობენ სტუდენტობის წლები ტკბილიაო, ჰოდა მეც მაგ სტიმულით ვიყავი უნივერსიტეტში,მოშიებული ენერგიითა და უშრეტ სითბოს ვასხივებდი. სად იყო და სად არა (სადღაც მეორე კურსზე) გავიცანი ერთი გოგო, რომელიც არ ჰგავდა სხვებს და სულ მცირე დროში ერთად აღმოვჩნდით. ვფიქრობდი რომ ასე იქნებოდა სულ და ეს ასე ყოფნა უფრო და უფრო მიმზიდველი ხდებოდა ჩემთვის, ერთი სიტყვით ყველაფერს ვიზამდი ამ ადამიანისთვის და ვაფრენდი ამ გოგოზე.(როგორც ძველები იტყოდნენ ბინდი მქონდა გადაკრული) ძალიან ბევრ სისულელეს ვაკეთებდით, შევდიოდით მაღაზიაში გამყიდველებს ვაწვალებდით იმიტომ რომ გვინდოდა მაცივრის ყიდვა ოჯახისთვის, ჩვენი მოსაწონი მაცივარი კი არ იყო არსად, შემდეგ უამრავ დეგუსტაციაზე ამოვყოფდით თავს და დღის ბოლოს არყის არომატით ვამთავრებდით.(მაშინ არ ვსვამდი)(ის სვამდა, მგონი ახლა აღარ)

ერთი წლის მერე ყველაფერი სულელურად დამთავრდა, ისე რომ ორივემ ყველაფერი კარგად ვიცოდით.. მერე ერთმანეთი მოგვენატრა მაგრამ ერთმანეთის ნახვა დაგვეზარა.ის სხვას ხვდებოდა მე სხვას, როცა მარტო იყო მწერდა რომ ვენატრები და ჩემზე ფიქრობს. მეც მენატრებოდა, მაგრამ მე ეს არ მითქვამს იმიტომ რომ მაშინ სხვას ვხვდებოდი.კიდევ გავიდა დრო, ის ისევ სხვას ხვდებოდა,მე მარტო ვიყავი მას ვენატრებოდი, ასე მწერდა, მეც მენატრებოდა მაგრამ არაფერს ვეუბნეოდი.ცოტა ხნის მერე ის სხვას ხვდებოდა, მეც. ერთი გოგო იყო, თითქოს რაღაც იყო ჩვენს შორის კარგი და თბილი, შემთხვევით ერთმანეთი გაიცნეს და პაემანი დამინიშნეს ამჯერად ორივემ ერთად. სურპრიზად ძალიან გული მატკინეს ორივემ თან ისე რომ ცალკე ერთმა მითხრა ის მოგწონს შეგამჩნიე თვალებზეო, ცალკე მეორემ ის მოგწონს შეგამჩნიეო, საბოლო ჯამში ისე გავბრაზდი ორივესგან დისტანცია დავიჭირე და თითქმის შევიძულე. გავიდა დრო და მოვლბი, ის სხვას ხვდებოდა მაგრამ მომწერა მომენატრეო, ან შეიძლება არც არავის ხვდებოდა, მე ვუთხარი რომ გავბრაზდი და არ მინდა არაფერი.

მერე გავიგე რომ თურმე ვუყვარდი

მერე გავიგე რომ თურმე მე მისთვის ყველაზე საუკეთესო ადამიანი ვარ.

თუმცა გავიგე რომ მას შეუძლია ძალიან ადვილად დამაბრუნოს უკან, როგორც ბუკინისტებს უბრუნებენ დაწუნებულ წიგნებს. შეუძლია არ გამოჩნდეს ჩემთან ერთად როცა მისი მეგობრები არიან, მას მაშინ ვჭირდები როცა მარტონი ვართ და მხოლოდ ჩვენ.

ახლა არ ვიცი სადაა, არც ის ვიცი ვისთან ერთად და არც ის ვიცი ვენატრები თუ არა. მე არ ვარ მარტო ახლა, უბრალოდ შენი პოსტი წავიკითხე და მეც მომინდა რაღაც დამეწერა მსგავს თემაზე.

პ.ს. გული ვის არ არევია? კაი რა 😀

Advertisements

ამბავი ქალზე რომელსაც ყველა იცნობს

პუშკინის უნივერსიტეტი დაამთავრა და ფრანგული ენის სპეციალისტი იყო, ერთი პირობა იფიქრა ბავშვებს მოვამზადებო მაგრამ მალევე გადაიწურა იმედი, რადგან იმხანად ვერავინ ნახა მსურველი. თავისუფალ დროს წიგნებს კითხულობდა, თუმცა სულ თავისუფალი დრო ჰქონდა, ასე რომ სულ წიგნებში ატარებდა დღეებს. არასდროს უყვარდა საკუთარ თავზე ზრუნვა და ყურადღების ცენტრში ყოფნა თუმცა ბიჭებს ხარბად აცქერდებოდა ხოლმე. ძირითადად იზოს ვიწრო წრე ჰყავდა, ერთი მეგობარი სესილი და დანარჩენი ნათესავები, ცოტა არ იყოს იზო ჭორიკანა იყო, უყვარდა მის ნათესავებზე ლაპარაკი, ზოგჯერ ჩაუსაფრდებოდა და ისმენდა რაღაცეებს, ერთხელ მარგოს და ანზორის სექს შეუსწრო, ნუ უეცრად წააწყდა, ვერ გაეგო დაორსულდა თუ არა მარგო, თუმცა რას გაიგებდა, მალევე წამოვიდა იქიდან.
იზოს თავისი მეზობელი შეუყვარდა, ნუ მართალია ახლოსაც არ იცნობდა მაგრამ ძალიან უყვარდა, ლექსებს თარგმნიდა ფრანგულიდან და სულ მის სატრფოს უძღვნიდა, ოღონდ მხოლოდ გულში. მორიდებული იყო ძალიან იზო.

ზაფხული იყო, სოფელში დედას გაჰყვა მოსახმარებლად. იზოს მამა არც ახსოვდა, პატარა იყო რომ მიატოვა და მოსკოვში წავიდა. ხოდა იყო ახლა იზო დედასთან და უსრულებდა ყველა სურვილს. ერთხელ ფანჯრებს სწმენდდა და გადმოვარდა, როგორც თვითონ ამბობს თავი დაარტყა ძირს და მას მერე დაიწყო ყველაფერი. რას ნიშნავს ყველაფერი? ნუ პირველი სატრფო გადაავიწყდა, და ძალიან ბევრი რამ, ნუ უბრალო ამნეზია იყო. იზოს დედა ძალიან ანერვიულებულა და ქალაქში ექიმთან მიუყვანია გონდაკარგული. სახლში მალევე გაუშვეს მაგრამ წოლითი რეჟიმი ჰქონდა, არ ახსოვდა არაფერი,ექიმბაში ჰყავდა ის უვლიდა, სწორი იქნებოდა თუ ვიტყვით რომ მოსწონდა ამ ჩვენს ექიმბაშს იზო, თან ჰყვებოდა ხოლმე. მკურნალობა უკეთესობისკენ მიდიოდა, იზომ გახსენება დაიწყო, შეეძლო დაემახსოვრებინა რაღაცეები თუმცა ფაქტი იყო რომ მკურნალობა შველიდა. დედა დაეღუპა, თუმცა მას არ უთხრეს, ისევ მისი ჯამრთელობის გამო.

იზო მომჯობინდა, ახლა მისი ექიმბაში მასთან რჩებოდა ხოლმე, თუმცა სამწუხაროდ ისიც დაიღუპა ტრაგიკულად, თუმცა როგორ არ ვიცი, ამას არასდროს ამბობს იზო, ნუ ალბათ არ ახსოვს, ხოდა სწორედ მის სიკვდილს აბრალებს იზო თავისი მდგომარეობის გაუარესებას.

ახლა სად ცხოვრობს ვერ ამბობს. მეშინიაო, თუმცა ანზორის თეთრეული შენახული აქვს და არ იყენებს. ქუჩაში სიარულისას ფრანგული ლექსები ხშირად ახსენდება, ასევე ახსენდება მარგოს ამბავი და ვარაუდობს რომ მას შვილი ჰყავს და თუ თქვენ მიგამსგავსათ ნუ გაგიკვირდებათ უბრალოდ გაუგეთ, ნუ გაექცევით და ნუ შეგაშინებთ ეს ის იზოა რომელიც ყველაზე პატივსაცემ ადამიანად მიმაჩნია და მსიამოვნებს მასთან საუბარი ხოლმე, მიკვირს , და მახალისებს ის ფაქტი რომ მარქს და ენგელს მეძახის, სახალისოა ხო, ჩემთვის არასდროს მოუთხოვია ოცი თეთრი, მე მარგოს შვილს მიმასგავსა, სწორედ მას მერე დაიწყო ჩვენი ნაცნობობა.

საღამოობით როცა სახლისკენ გზას გაუყვება ხოლმე მეზობლის ფანჯარას შეავლებს თვალს, ჰგონია რომ იქიდან ვიღაც უთვალთალებს , გული აუძგერდება და ახალგაზრდობაში ფრანგულიდან ნათარგმნი ლექსი ახსენდება ხოლმე. ასე გრძელდება ყოველ დღე თუმცა არავინ იცის იმ ქალის ამბავი რომელსაც მთელი თბილისი იცნობს თან ასე ცუდად, ირონიულად და ზურშექცევით.

პ.ს. ყველაფერი ფაქტებზე დაყრდნობით დავწერე, რაც თვეების განმავლობაში იზოსთან საუბრისას მეორდებოდა ხოლმე, შევკრიბე და ერთ ამბად გადმოგეცით, ის მან შეიძლება ასე თანმიმდევრულად ვერ მოგიყვეთ.


განწყობის პოსტი

ვინაიდან და რადგანაც დღეს მშვენიერი ამინდი იყო და ამასთანავე ყველაფერი თითქოს კარგად მიდიოდა, დღის ბოლო მაინც გაფუჭდა..
რატომაა რომ ხშირად გწყინს იმ ადამიანისგან როცა წესით არ უნდა გწყინდეს? თუმცა ფაქტი ისაა რომ თუ ადამიანი შენთვის მნიშვნელოვანია და ბევრს წარმოადგენს, შენთვის უკვე მისი თითოეული ნიუანსი და ქმედება ძვირფასია, გაინტერესებს გაღელვებს და ძალიან უკვირდები. სწორედ ეს პატარა ნიუანსი რომელზეც ყურადღებას ამახვილებ და ერთობ უმნიშვნელოა ზოგადად ურთიერთობის დროს ხდება ამ ფაქტის ასე ვთქვათ გაუბრალოება, ხდება რაღაც ნგრევა. აქ პრობლემა სხვააა, როცა ადამიანს ცალმხრივად გრძნობ, ანუ იწყებ მეორე ადამიანის უფრო მეტად გაგებას ვიდრე ის, სწორედ აქ ჩნდება პრობლემა, აქ იწყება კონფლიქტი.. შენთვის ახლა გაცილებით მეტია ღირებული ვიდრე მისთვის, შენ გაცილებით მეტ რაღაცას გრძნობ და უფიქრდები ვიდრე ის, ანუ ფაქტია ბარიერი არსებობს მაგრამ შენ არ გინდა იგრძნო ეს რადგან თუ აღიარე ამ ბარიერის არსებობა მაშინ გამოდის რომ შენივე თავის წინააღმდეგ მიდიხარ.ჩვენი გრძნობები ერთმანეთს ასცდა. რისი ბრალია?? არ ვიცი, მე ხომ კარგი მეგობარი ვარ, ალბათ მაგის.. მე ყოველთვის ვადანაშაულებ ჩემ თავს რომ რაღაც ვერ გავაკეთე ისე როგორც საჭირო იყო, თუმცა ერთ რამეს მივხვდი რომ მე ყველაფერს ვაკეთებ იმისთვის რომ მე ადამიანს ვაფასებდე და მჯეროდეს მისი, თუმცა საბოლოო ჯამში მაინც ცალმხრივი გარჯა გამოდის. ამიტომ ვჩერდები და ვდუმდები. ვრთავ მუსიკას და ვფიქრობ.
სამყარო ისეა მოწყობილი რომ რაღაც კანონზომიერებას უნდა იცავდე, ნუ ერთს მაინც. თუმცა მე  კანონზომიერებების არჩევაში ვარ და ვერცერთი ვერ მოვირგე. მერე რა რომ ეჭვიანი ვარ? ეს რა ცუდია??? ვერ ვიტყვი, არ ვიცი. მერე რა რომ შეიძლება საუკეთესო მეგობარი ქუჩაში ბიჭთან ერთად ვნახო და მერე მთელი დღე დავიგრუზო?? ნუ მერე რა რომ ის რაღაცას მაინც ნიშნავს ჩემთვის დღესაც. მერე რა რომ შეიძლება სკაიპში მოწერილმა – მერე რამ ჭკუა დამაკარგვინოს იმიტომ რომ მე მსიგან სხვა რეაქციას ველოდი, და ამის გამო საერთოდ გამოვრთო ყველაფერი და გავჭედო. მერე რა??? ახირებული ვარ, ყველა, თითქმის ვერავინ მიგებს ასეთ დროს. რამდენჯერ გმიტარებია, მომისმენია სასიყვარულო ამბები და რჩევა მიმიცია და მერე დავგრუზულვარ, რატომ?? იმიტომ რომ ის რაღაცას ნიშნავს ჩემთვის, მე კი უბრალოდ ჩუმად ვარ, ის ხომ მე მეგობრად მთვლის. იცი შენ ყველაფერს ართულებ, მეტყვი. ეს თავისთავად გართულდა იცი რატომ?? იმიტომ რომ მეგობრობა მაქვს რთული, მე თვითონაც არ მესმის რა ხდება ჩემს თავს. ჩიხი მაინც იყოს გავჩერდებოდი და ვიტყოდი რომ მე ვარ “ადამიანი მეგობარი”. თუმცა, რაც არის არის. ისევ დაველოდები მოვლენების განვითარებას, იქნებ როგორმე ისე შევძლო რომ გამოვიდე მეგობრობის ჩარჩოებიდან..
მე ძალიან მარტივი არსება ვარ, ნუ მე ასე ვთვლი საკუთარ თავს, ცოტა ეგოისტი და მეგობარრომანტიკოსი რომელიც მთელ დროს ფიქრსა და ანალიზსს უთმობს თუმცა შედეგი არაა. არ ვიცი რა შეიძლება მივიღო ამ ნაწერით მაგრამ აშკარად მომეშვება, მერე ისევ ახლიდან გადავავლებ თვალს და ვიფიქრებ გამოსწორებაზე. თქვენ კი ყველას დიდ მადლობას მოგიხდით მეგობრებო, რომლებიც ზოგჯერ ძალიან თბილად მელაპრაკებით, მაფასებთ. ან ქუჩაში მხვდებით შემთვხვევით, ან საერთოდ… შემზიზღდა მრავალწერტილები, ის ხომ ყველას სხვადასხვანაირად ესმის.


აუდიტორია

სიმყუდროვეს ლექტორის ხმა მირღვევს, საშინელი ხმა აქვს, დამღლელი და უაზრო, სიტყვები კი მესმის მაგრამ აზრი ვერ გამომაქვს, მეფანტება აზროვნება. აუდიტორიაში მსხდომ სტუდენტებს ვათვალიერებ, თავს ზანტად და უემოციოდ ვატრიალებ, თითქოს უჰაერობაცაა. ჩემს წინ ჩემი ჯგუფელი ზის, ასე ვთქვათ სამ წლიანი სიმდიდრე, მას  ძალიან ეძინება, არაფერს ამბობს, მოძრაობები აქვს უბრალოდ ეგეთი, ისიც აუდიტორიის თვალიერებითაა დაკავებული, ამ დროისთვის ეს მდგომარეობა გაბატონებულია მთელს აუდიტორიაში და თავისებურ ხმაურს იწვევს.
ლექცია ორ საათს გრძელდებაო ამბობენ აქ, არამგონია ბოლომდე გავქაჩო, ჯერ ერთი იმიტომ რომ ეხლა დაიწყო და ჯგუფის ნახევარს უკვე გაუცნობიერებელი სახე აქვს. დროის გასაყვანად ვწერ, უუნარო სახეებზე ცქერით გამოწვეულ შთაბეჭდილებებს ვხატავ. არ მესმის რატომაა ასეთი დებილური დახუთულობა,ისეთი დასკვნა გამომაქვს რომ, გამოთაყვანებული ადამიანი უფრო მეტ ჰაერს მოიხმარს და ცხელ ნაგავს გამოჰყოფს, გადატვირთული პროცესორივით.
აუდიტორიას  ნელ-ნელა აკლდება აწეული თავები, ახლა უკანა რიგები დახუჭული თაველბიდან სიბნელეში ეძებენ გაგონილი სიტყვების ფორმებსა და განსაზღვრებებს.
უკან თათია ზის, ნუ, კარგი ხო, წევს, არა, თვალები დახუჭული აქვს, გუშინდელ სექსზე ფიქრობს, პირველი არ ყოფილა ეს მისთვის, არც მეტი არც ნაკლები მეორე, ნიკასთან, რომელიც პირველ რიგში იჯდა, კედელთან, ის არ ფიქრობდა გუშინდელ ღამეზე, ლექტორს უსმენდა გულიანად, ისეთი სახე ჰქონდა რომ შანსი რომ ჩავარდნოდა სიამოვნებით მიართმევდა ლექტორს, ეს ალბათ იმით იყო გამოწვეული რომ ძალიან მოსწონდა ეს საგანი და თუ არ ვცდები ერთადერთი აწეული თავი იყო აუდიტორიაში.
იდეალური ადგილი ფიქრისთვის, ოცნებისთვის, ვინ იცის რამდენი სტუდენტი ოცნებობს ახლა სექსზე, მაგრამ თათა არა, ნამდვილად არა, აშკარად სექსის პახმელიაზეა, უფრო  რაღაც შემოქმედებით ხასიათზეა. ჩემი თავი მახსენდება, გარეთ უკვე ბინდდება, ბასეინზე ვარ წასასვლელი, ფიქრით იქ ვარ უკვე და წყალში ვეშვები, მუხლი მტკივდება, წყლიდან ამოვდივარ, ცხელ დუშში ვდგები.ჯანდაბა, მძულს ეს ლექტორი. მეც მაოცნება ამ იდიოტმა, მისი ხმაც არ ისმის, მგონი თვითონაც ოცნებობს, ერთი სული აქვს ლექცია დამთარდეს შემდეგ კი სიხარულითა და ომახიანი ხმით გამოაღვიძოს აუდიტორია, მაგრამ არამგონია შეძლოს, ჩემი აზრით ისე გაიპარება არც შეგვაღვიძებს, გადაგვაფაროს მაინც, ზურგში მიბერავს ცოტა. წერაც მეზარება, თვალები მეხუჭება….

:)

🙂


ქუჩაში დაწერილი პოსტი

დაღამების სისველე, ხველა, რომელიც არ არსებობს, თუმცა სულ ისმის ხმა და მხოლოდ სიგიჟის საფუძველს იძლევა. გამოსავლის მოლოდინში დაღუპული არსებები. ცხოვრების დაღმართს მინდობილი უსუსური მე და სივრცე, საიდანაც იწყება ყველაფერი როგორც წესი. აქ მარტო მე ვარ, სხვებით დაღლილი საკუთარ თავზე შეყვარებული. ალბათ სიმარტოვეც სიძულვილის ბრალია,სიყვარულის არ ქონა,სიძულვილის სიყვარული. არსებობა სწორედ მაშინ როცა წესით უნდა დამთავრდე, თუმცა სივრცე არასდროს მთავრდება და შესაბამისად არც მე დავმთავრდები, ალბათ. სივრცეში შეიძლება დაიკარგო თუ გზა არ იცი და შენი პოვნა ვერც ვერავინ შეძლოს. მე ვიცი გზა, საკუთარი თავიდან სივრცეში და შინისკენ. ადამიანი ყველაფერს ეჩვევა, მეც ძალაუნებურად გზაც დავიმახსოვრე.

იცით რა არის ორმაგი დასასრული? – როცა სივრცეში გაუსვლელად კვდები.
იცით რა არის გამოთაყვანება? – როცა სივრციდან შინ არაფერი მოგაქვს.
იცით რა არის ფიქრი? – როცა სივრცეს უყურებ, სეირნობ და სახლში დიდი შთაბეჭდილებებით ბრუნდები, ემზადები მეორე დღისთვის.

ცხოვრება ბანალურია, თუ უმნიშვნელო არ გიხარია მაშინ უმნიშვნელო გაგაუბედურებს. თუ სიყვარულით არ ცხოვრობ  მაშინ სიძულვილი გაცილებით გეყვარება.თუ დასაწყის არ აღიარებ არც არაფერი დამთავრდება.

ასე რომ….
სიძულვილის სიყვარულს ბოლო არ აქვს 🙂


სექსუალურობის კრიტერიუმი,ანუ წვეთი სხეულზე

ალბათ ყველას გაუვლია რუსთაველის გამზირზე, უნახავს ხალხი, ჰყავს მეგობრები რომლებიც საუბრობენ სექსზე, სიყვარულზე,გართობაზე და ამასთანავე იმ პრობლემაზეც რაც თავისთავად თან სდევს ხოლმე ამ სიტუაციას, კერძოდ, პარტნიორის პრობლემა. საქართველოში ქალთა რაოდენობა აღემატება კაცებისას, თუ არ ვცდები ორჯერ, ავიღოთ ერთი სულელური მსჯელობა. მაგალითად თუ  ოცი ქალიდან ათია მომხიბვლელი ამ ოციდან მხოლოდ თხუთმეტს აქვს პრეტენზია მამაკაცებთან პირველ ადგილზე ყოფნაზე,დანარჩენი ხუთი კი ასე ვთქვათ ბედს მინდობილი შემთხვევითობაა. რა ხდება კაცებთან მიმართებაში ნუ ეს ათი მამაკაციდან ძალიან გამართლებაა თუ ხუთი იქნება სიმპატიური, ხოლო განსხვავება ქალებს და კაცებს შორის ისაა რომ თუ ოცი ქალიდან თხუთმეტია თამაშში მამაკაცების ათიდან ათივე თამაშობს, ანუ შესაბამისად გამოდის რომ ქალს გაცილებით მეტი საშუალება აქვს იმისა რომ არჩევანი გააკეთოს, ამოირჩიოს ათმა ქალმა ხუთი მამაკაცი რომელიც მათვისაა მისაღები და დანარჩენი ხუთი აფსაიდში დატოვოს,ლოდინის რეჯიმში.

მოკლედ, რატომ მომიხდა ამხელა და ცოტა არ იყოს დამაბნეველი შესავლის გაკეთება,იმიტომ რომ დავინახოთ ის აუცილებლობა და საჭიროება რის შესახებაც მე დავწერ, ნუ პოსტი უმეტესწილად ქალებზეა გათვლილი.თუმცაღა თუ ბიჭები იმას გაითვალისწინებენ რასაც აქ დავწერ მერწმუნეთ უკეთესი მდგომარეობა გვექნება როგორც კონკურენციის მხირვ ასევე ზოგადად ქვეყანაში..

დიდი ხნის დაკვირვების შემდეგ აღმოჩნდა რომ გოგოების უმეტესობა უპირატესობას ანიჭებს მამკაცის ფიზიკურობას, კერძოდ გამოკვეთილ კუნთებს, განიერ მხრებს,მომხიბვლელ სახეს და ასე შემდეგ.ნუ ინტელექტუალურობაზე არ მაქვს საუბარი, რადგან ეს ასე ერთიანად არც თუ ისე ადვილი საპოვნელია..

კითხვა პირველი:
რატომ არის რომ წყლის წვეთი ადმიანს სექსუალურობას მატებს, როგორც წესი ასეთი ფოტოები უფრო ვნებიანია ხოლმე..

;):)

ცოტა ბანალური იქნებოდა ეს სურათები ჩვეულებრივად, წყლის გარეშე რომ ყოფილიყო გადაღებული.. თუმცა ფაქტია რომ წყალი ძალიან ბევრს აკეთებს, სხვანაირად რომ ვთქვათ აპიარებს ადამიანის სხეულს..

ბევრი გოგო შეხედავდა ამ სურათს და ტკბილად გაიფიქრებდა ასეთი სხეულის მქონე პარტნიორზე,თუმცა ოცნებას ოცნებად დატოვებდა. კი მაგრამ რატომ? როცა შესაძლებელია ბევრად უკეთესი მამაკაცის ყოლა ვიდრე აქაა, ამისათვის საჭიროა მარტივი ღონისძიებების გატარება, კერძოდ, როგორ ვნახოთ ისეთი ამაკაცი რომელსაც არ ექნება გადამეტებული კუნთები, ექნება თანაბრად განვითარებული სხეული? პასუხი მარტივია..
1

წყალბურთი არა მარტო ყველაზე ჯამრთელი სპორტია, არამედ მიგნებაა, რომელიც მამაკაცის სხეულზე ყველაზე კარგად მუშაობს.

საქართველოში არაერთი საცურაო აუზია, სადაც ყოველდღიურ მომზადებას გადიან თითქმის ნებისმიერი ასაკის წყალბურთელები,ანუ ეს ერთგვარი მინიშნება სად შეიძლება ასეთი სხეულის მქონე მამაკაცებს გადააწყდე.

ყველაზე კარგი ადგილი კი ლაგუნა ვერეა, სადაც ძალიან ადვილია შეხვდე როგორც ეროვნული ნაკრების წყალბურთელებს ასევე ნახევრად პროფესიონალ წყალბურთელებს და მინიმუმ დატკბე მათი ცქერით,

წინა წლებთან შედარებით ეს ინფორმაცია უფრო და უფრო ხემისაწვდომი გახდა გემოვნებიანი გოგოებისთვის და მათაც არ დააყოვნეს

ლაგუნა

მოკლედ, რაში მდგომარეობს პრობლემის გადაჭრა, პასუხი თითქმის გაცემულია, გოგონები ტყუილად წუწუნებენ ასეთი ბიჭების ნაკლებობაზე საქართელოში, უბრალოდ მხოლოდ იქ მისვლაა საჭირო სადაც ეს ბიჭები იყრიან თავს..

მოკლედ ზაფხული გვიახლოვდება და საჭიროდ ჩავთვალე ეს პოსტი დამეწერა,ერთგვარი ტუტორიალი დაბნეულ გოგოებს …

ქვევით რამოდენიმე სურათსაც დავდებ და დავასრულებ ჩემს პოსტს


დანგრეული ქალაქი

დილით ლოგინი არც გამისწორებია ისე გავარდი უნივერსიტეტში, ნიკამ დამირეკა რომ რაღაც პრობლემები ჰქონდა. პირველი საათი იყო უნივერსიტეტის ეზოსთან რომ მივედი და მობილურზე დავურეკე, კიბეებთან იდგა.

– მაგარი საქმეა, უნდა წავიდეთ. ძალიან ნერვიულად მითხრა და გზაზე ტაქსი გააჩერა, – წამოდი შეჩემა რას დგახარ. ტაქსში სწრაფად ჩავჯექი, წარმოდგენა არ მქონდა რა ხდებოდა, ნუ რარაც ვერსიები კი მქონდა, ნიკა არაა პრობლემური ადამიანი და პირველი ჩხუბის სიტუაცია გამოვრიცხე, ქალების მოყვარული კი , იცოცხლე ძალიან იყო, ნუ თუ გოგოებთან მიეჩქარებოდა ასე,არც ეს მიმაჩნდა მართებულად იმიტომ რომ როგორც წესი გოგოს როგორც მონას ისე ექცევა ხოლმე..

– სად მივდივართ შეჩემა, რა ხდება? ვერ მოვითმინე და მაინც ვკითხე.
– ოო, ნახავ რა … მაგარი რამეა..

დაახლოებით ნახევარი საათი ხმა არ ამომიღია, გზას ვუყურებდი, მიმართულებას.

– აქ გააჩერე… ჩავედით გიო. ნიკამ ტაქსისტს ფული მისცა და  მანქანიდან გადმოვედით.გაკვირვებული ვუყურებდი ნიკას. – წამო ცოტა ფეხით უნდა ვიაროთ,რაღაც არ დამევასა ტაქსისტი. ამან უფრო დამძაბა,ნუ ფაქტია რომ ინტერესი მკლავდა ყველაზე მეტად..

ტრიალ მინდორზე გავედით ამაღლებული ადგილი იყო და იქ რამოდენიმე დანგრეული შენობა, ნუ მიტოვებული რომ ვთქვა უფრო ლამაზად გამომივა…შენობებს მივუახლოვდით, რა უნდა ყოფილიყო შიგნით? მაქსიმუმ ჩონჩხები, ნაწამები ბავშვების სხეულები,უძველესი წიგნები,ოქრო,მეტი არაფერი მოდიოდა თავში. გავოცდი , დანგრეულ სახლშ შევაბიჯე და ენა ჩამივარდა.. ეს ილუზია იყო, სინამდვილეში სულაც არ იყო ეს დანგრეული სახლი,არ ვიცი წარმოუდგენელია ეს როგორ, მაგრამ აქ ყველაფერი თანამედროვე იყო, ფანჯრიდან გავიხედე ,ვერ ვუჯერებდი თვალებს, ყველაფერი სხვანაირი იყო, სახლები,ძალიან მაგარი სახლები იდგა..

– ჰა როგორია?? მკითხა ნიკამ და ჩემს რექციას აკვირდებოდა..
– აზზე არ ვარ, რა ხდება შეჩემა?

– რავი,არც მე ვიცი, შემთხვევით გავიჩითე, ჯერ არვისთვის მითქვამს,თან მაგარი სტრაშნია ტო, აი ის ლეპტოპი გამოვიტანე აქედან და მაშინვე გაქრა, რომ შემოვბრუნდი ისევ იმ ადგილზე იდო, სხვა სახლები არ ჩანს, აი ფანჯრიდან ბევრი სახლი ჩანს მაგრამ შესვლა ვერცერთში ვერ შევძელი…მოიყვანდა აქ გოგოს კაცი მარა არ მინდა, გაბაზრდება ეგრევე. ეს თქვა თუ არა პულტს მოკიდა ხელი და იქვე ხალიჩაზე გაგორდა, აშკარად ეტყობოდა რომ უკვე როგორც საკუთარ სახლში ისე იყო…

ღამის ორ საათი იყო რომ შინ დავბრუნდი, შოკში ვიყავი, მინდოდა ყველასთვის მომეყოლა, ინტერნეტში შევედი დავწერე სასწაულების დღეიდან მჯერა მეთქი და დასაძინებლად დავწექი… ნიკა იქ დარჩა,კომფორტში ძილი არჩია..

გათენდა და თუ არა ტაქსი გავაჩერე, ზუსტად იმ ადგილას როგორც გუშინ, ჩამოვედი და გზა ფეხით გავაგრძელე. შენობას ვერ მივაგენი,ადგილს კი.. ის შენობაც სხვა დანარჩენებივით გამქრალი იყო, სამი საათი ვიარე იმ ადგილას რომ იქნებ სადმე მოვხვედრილიყავი თუმცა უშედეგოდ..

ნიკა დღესაც დაკარგულად ითვლება, არ შემიძლია, ვერ გავთქვი, მაინც არავინ დამიჯერებდა და რა აზრი ჰქონდა.. ოთხი წელი გავიდა მას მერე, მაგრამ მე მაინც მგონია რომ ის ცოცხალია, უბრალოდ არ შეუძლია იქიდან გამოსვლა,არ ვიცი რა მოხდა მაგრამ ფაქტია რომ რეალობას მოწყდა.

ოთხი წელია იმ ადგილას მივდივარ, იმ იმედით რომ რაღაც დავინახო და მხოლოდ ჩემი მეგობრის გამოყვანა მოვახერხო, წყეული იყოს ირეალური კომფორტი.