მივედი

იქამდე ვყვიროდი სანამ ჩემმა ხმამ დაწვრილება არ დაიწყო. გუშინ თაკო გაჩერებამდე მივაცილე და სახლში ვბრუნდებოდი, ის ის იყო ჩემს ტრადიციულ ყვითელ ავტობუსში ვაპირებდი ასვლას რომ წარსული გამახსენდა და გადავიფიქრე.ხო რა, აღარ ავედი. ოდესღაც მარტო სიარული მიყვარდა, მუსიკალური გაფორმებებით და თავისი დაგრუზვებით. ძალიან ჩქარი ტემპით მივდიოდი ქუჩაში,ხალხის მზერას ვგრძნობდი მაგრამ მუსიკა ტვინს უკვე ღრმად იყო ჩაბღაუჭებული და მგონი არც აპირებდა მის იქიდან განთავსუფლებას. ხალხი კადრიდან მალე ქრებოდა, უაზრო ფერები,უკვე ჩაბნელებული თვალები შორს ვეღარ აფიქსირებდნენ სხეულებს. მახსოვს თვალი გავახილე და შავი უფსკრული დავინახე,გარშემო ხეები.ეს ადგილი მეცნო,აქ ასეთ დროს ხშირად მოვდივარ, საერთოდ აქ ან დაწყნარდები ,ან თუ ვერ და გამოსავალიც აქვეა უფსკრულში. აქ, სველ ბალახზე, შავი თვალებით თბილისს ვუყურებ,ბევრს ვერაფერს ვხედავ. მეზიზღება ხალხი რომელიც ხედავს და არ იაზრებს. უფსკრული ყოველთვის სიმართლეს ამბობს. მე იმას ვიაზრებ რაც ჩემი შავი თვალების მიღმაა,აი ესაა პრობლემა,დიდი პრობლემა,ჩემი არა ოღონდ,მათი,ხო,მათი.ეკლესია ანათებს,ნუ კარგად ვერ ვხედავ მაგრამ ფორმით ეგ უნდა იყოს,პირჯვარს ვიწერ და უფსკრულში ვეშვები. ქარი მიბერავს,ძალიან დიდი სისწრაფეა,მეშინია სისწრაფის,თაკო მახსენდება,უი თაკო.. ეხლა კაი დროსია.მორჩა

მობილურზე, რომელიც იქვე ხესთან ეგდო ანათებდა, ათი შემოსული ზარი დედასგან და ერთი მესიჯი თაკოსგან ტექსტით –  მივედი.


2 responses to “მივედი

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: