სულ მალე

მოემზადენით მეგობრებო სულ მალე  იქნება ყველაფერი, მთავარია დაძაბულები არ იყოთ თორე დანარჩენს ყველაფერს ეშველება… მერე რა რომ პოსტები დიდი ხანია აღარ იდება , იქნება ყველაფერი თავის დროზე. მოთმინებაა საჭირო

სპორტ კომპლექსი “არენა”

უკვე ბევრი საცურაო კომპლექსი გაიხსნა თბილისში და თითქმის უმრავლესობაში ნამყოფი ვარ, თუმცა განახლებულმა” სკა”-მ ანუ ახლანდელმა “არენა”-მ მოლოდინს გადააჭარბა.  განახლებული ალბათ ცუდი სიტყვაა, ახლიდან აშენებული, თანამედროვე დონეზე აღჭურვილი თითოეული დეტალი. ძალიან მაგარია. ამბობენ “ქარიშხალა”-ც სულ მალე გახდება ასეთი დონისო, ვნახოთ, რა ჯობია კარგ საცურაო აუზს და ტრენაჟორებს.

მე უკვე აქტიურად ვარჯიშობ ყოველ დილით.

შედიხარ და გსიამოვნებს

თამამად შემიძლია ვთქვა რომ ამ კომპლექსში ტრენაჟორები საუკეთესოა

არასდროს არ არის რიგი და ყოველთვის სიგრილეა, ძალიან სასიამოვნოა ხოლმე ვარჯიში.

რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს ასეთ კარგად მოწყობილ აუზზე სიარული არ არის ძვირი, განსაკუთრებით იმ შემთხვევაში თუ ფიტნესის  და აუზის აბონიმენტს ერთად იღებ. ფასები შეგიძლიათ იხილოთ ამ ბმულზე

ვინც ადრე ნამყოფია ამ აუზზე ეხლა რომ შეხედოს გარემონტებულ აუზს ნამდვილად ვერ დაუჯერებს თვალებს. ყველაფერი ისე ლამაზი და სუფთაა რომ ვარჯიშის და ცურვის სურვილი გიასმაგდება.

წყლის ტემპერატურა ყოველთვის სტაბიულურია და არ არის თბილი, ვინც ნამყოფია დახურულ აუზებზე ადრე ეცოდინება ის პრობლემა რაც ყოველთვის ჰქონდათ ხოლმე, სულ დახუთულობა და ცხელი წყალი იყო. ახლა ეს ასე არ არის.

მათთვის კი ვისაც გარუჯვა უნდა,გაიხსნა ვერანდა,  სადაც შეუძლიათ მიიღონ ზაგარი.
ესეც რამოდენიმე ფოტო:

სპორტ კომპლექსი არენა უკვე რუსთავშიც იხსნება სტანდარტული წყალბურთის მოედნის ზომით. თანამედროვე ტრენაჟორებით და განახლებული აუზით.

ძალიან მომწონს არენას ფეისბუქის გვერდი რომელიც წამახალისებელი კონკურსებით ათამაშებს აბონიმენტებს.

მოკლედ კარგი დაწყებაა და წარმატებები მინდა ვუსურვო მათ. ეს ერთი და სხვა მრავალი.

პოკერის ტურნირი აჭარაბეთისგან

დავიწყებ იმით, რომ ოფიციალური ტურნირი პირველად ვითამაშე, ძალიან გამიხარდა როცა გავიგე რომ თურმე აჭარაბეთი ბლოგერებისთვის გეგმავდა ტურნირს, მეც სიხარულით დავთანხმდი და მივიღე მონაწილეობა.

პოკერში მთავარია მოთმინება და კარგი ნერვები, თუ აქედან ერთ-ერთმა გიმტყუნა ჩათვალეთ რომ განწირული ხართ. ტურნირზე გადავწყვიტე ვყოფილიყავი ძალიან მომთმენი და მხოლოდ კარტში მეთამაშა. შემიძლია ვთქვა რომ მთელი ტურნირის მანძილზე ყველაზე მაღალი კომბინაცია ორი წყვილი მყავდა რომელიც ვერ ვათამაშე იმიტომ რომ მოწინააღმდეგე დამიწვა.

პოკერის ლაივში თამაში საერთოდ სხვა სფეროა, ყველაფერს ეთიშები. ხართ შენ, კარტი და მოწინააღმდეგის თვალები და ფიშკები.

ერთი ორჯერ ვიეშმაკე კიდეც. კარტის დარიგების შემდეგ მოთამაშეს შევატყვე რომ გაზრდას ფიქრობდა თუმცა არც თუ ისე კარგი კარტით, ამ დროს ავდექი და 500-იანი ფიშკები დავთვალე ოთხი და ხელში მოვიმარჯვე რეიზის გასაკეთებლად, რა თქმა უნდა ისე რომ მას შეემჩნია, შედეგად დაჩეკა.
მეც ჩემი არაფრის მქმნელი კარტითაც დავჩეკე. ასე ვდილობდი ბლაინდები მეთვალა და სხვებისთვის მიმეცა თამაშის საშუალება. გავიმეორებ კარტი მთელი თამაშის განმავლობაში არ მომსვლია.

ბოლოსკენ 3 კაცის გავარდნის შემდეგ ჩიპების მიხედვით გავარდნის კანდიდატი მე ვიყავი, ოლლ ინ-ის დრო დგებოდა, ამას ჩემი მოწინააღეგეებიც ხვდებოდნენ და ელოდნენ, პირველი ოლლ ინ თითქოს დამაჯერებლად გავაკეთე და ყველა დამიწვა, თუმცა ვინმე რომ გამომყოლოდა აუცილებლად წავაგებდი, ხოლო მეორე ოლინი K8 -ინით გავაკეთე, ერთი მოთამაშე გამომყვა და მეფის წყვილით მოვიგე. ეს მოგება იყო ის ბიძგი რომელმაც მეორე ადგილისკენ გზა გამიხანგრძლივა. ამის შემდეგ ისევ გადავწყვიტე კარტს დავლოდებოდი, თუმცა დრო და დრო მაინც ვახერხებდი ბლაინდების მოპარვას.

მახსოვს ერთ მოგებაზე ისეთი პოკერ ფეისი მქონდა თავი სეიდელი მეგონა

თუმცა იყო მომენტები როცა ფილ აივიც ვიყავი ხოლმე.

ესეც მე თამაშის დროს, რითი ვარ ნაკლები პოკერ ფეისით? )

ბოლო ოლინებზე როცა უკვე ერთი ერთზე დავრჩით სათამაშოდ  საქმე ცუდად მქონდა, ჩიპ ლიდერს ვეთამაშებოდი და ძალიან დიდი ბლაინდებით, იძულებული ოლინის შემდეგ ვალეტის წყვილით წავაგე მეორე ადგილს დავჯერდი, მოწინააღმდეგეს გამარჯვება მივულოცე და ნასიამოვნები სახით წამოვდექი.

ბოლოს ვიგრძენი რომ კარგად ორგანიზებული ტურნირის მონაწილე ვიყავი აი ისეთის, ტელევიზორში რომ მინახავს და სულ მინატრია ნეტა მეც მათამაშა მეთქი.

მადლობა აჭარაბეთს ასეთი პრიზისთვის, სულ მინდოდა ჩიპები მქონოდა სათამაშოდ. მადლობა ორგანიზატორებს და მადლობა ჩემს თავს რომ მოთმინება მარგუნა ტურნირის ბოლომდე.

ძალიან კარგად ვარ და თან მკიდია.

საუკუნეა ჩემს პირად ბლოგზე არაფერი დამიწერია, ისე იცოცხლე, მიდის ბლოგების ზიზინი, კორპორატიულია თუ უნივერსიტეტში სტუდენტებთან ლექციებზე. მოკლედ ვინც მე მხოლოდ ბლოგზე მკითხულობს მინდა ბოდიში მოვუხადო რომ ასე დავიკარგე აქედან. რას ვიზამთ ცხოვრება მუსიკის რიტმს ჰგავს, ზოგჯერ მძიმდება, ზოგჯერ მაღლა ადის ზოგჯერ დაბლა, ზოგჯერ ისე რომ ძნელია მისი გაგება, შესაბამისად ბლოგისთვისაც ნაკლები დრო გვრჩება ხოლმე. მე კარგად ვარ. ნუ ბევრად კარგად ვიდრე მაშინ ვიყავი, აი მაშინ ნაცრისფერი რეალობიდან ილუზიებისკენ მომზირალ დაკვირვებულ თვალზე რომ გესაუბრებოდით, თან ისე ღრმად რომ ახლა მგონია ის მე არ ვყოფილვარ, ან ახლა აღარ ვარ მე. თუმცა მაგას რა მნიშვნელობა აქვს, ერთი ფაქტია, პრაქტიკული აზროვნება და ფიქრი ვისწავლე. ადრე უფრო ღრმად ვფიქრობდი თუ რა, რატომ და რისთვის ხდებოდა ასე. აღარფერი აღარ მაინტერესებს. მოკლედ ჩემო მეგობრებო ძალიან შევიცვალე, ძალიან მკიდია ყველაფერი, ნუ ზოგადსაკაცობრიოს ვგულისხმობ, რაზეც ადრე ვჭედავდი ხოლმე.

ადრე იდეალებზეც ვწერდი, ხოდა ახლა ეგ თემაც ამოწურული მაქვს. აი თურმე რა ემართებათ როცა იდეალს მიახწევენ ხოლმე. ერთადერთი რაზეც გული მწყდება ის არის რომ მუსიკის წაკითხვისთვის დრო არ მრჩება. გული მწყდება რომ ბევრს ვკარგავ თუნდაც ნაცნობი მელოდიების ახლიდან ვერ გახსენებით. მოკლედ მენატრებით მაგრამ არ მენატრებით. მიზეზიც მაქვს, მაქვს სამსახური მაქვს ძალიან ბევრ ადამიანთან კონტაქტი და მყავს იდეალიც რომელიც ძალიან ბევრს მაძლევს, მე მასში ვკითხულობ ყველა მელოდიას და ყველა პირად პოსტსაც მასთან ერთად ვწერ. ნუ ალბათ ეს არის პირადი ცხოვრება, ხოდა ახლა მუსიკას ვუსმენ შემთხვევით, ოღონდ მართლა შემთხვევით ამიტომ მომინდა უცებ შემომერბინა და თავი შემეხსენებინა. მე კარგად ვარ. ძალიან კარგად. ხოდა წერაც დამავიწყდა, ანუ ვგრძნობ ისევ ისე კარგად ვერ დავწერ როგორც აქამდე თუმცა ისიც ძალიან მიხარია რომ ამდენს მოვაბი თავი.

მოკლედ ამ პოსტით იმის თქმა მინდოდა რომ ძალიან კარგად ვარ და მაგრად მკიდია. იმედია ასეთი შემორბენები ბევრი მექნება და დროც შესაბამისად.

სწორ ხაზზე მოსიარულე

წინათ ამბობდნენ რომ ცხოვრება რუტინულია და შენ ეს გინდა არ გინდა უნდა გააკეთო, ახლა უფრო სხვაგვარადაა საქმე, უფრო კრეატივს აწვებიან და ყველა თავის ინდივიდუალიზმს უსმევს ხაზს. არ ვიცი მეჩვენება თუ მართლაც მომრავლდნენ ინდივიდები. ახლა მგონი ინდივიდუალიზმმა მასის ადგილი დაიკავა და მასამ ინდივიდუალიზმის, აი მაგალითად, სათითაოდ ყველა მიშას ლანძღავს ერთხმად არცერთი. რა შუაშია ეხლა ეს მაგალითი მაგრამ, მაინც ბევრი ინდივიდია რა, ასეც არ შეიძლება. ყველა ცხოვრების წესზე ლაპარაკობს და დღეს ხვალ ყველა პროფესორის კაბინეტიდან გვესალმება.

ხოდა ადრე კარგი იყო, ცხოვრება გაცილებით მარტივი და ერთფეროვანი იყო თან ისეთი ერთფეროვანი რომ მის ერთფეროვნებასაც საერთოდ ვერ იგრძნობდით, ახლა ყველაფერი გართულდა.

ადრე ყველაფერი კარგად იყო ეხლა ყველაფერი გართულდა და ძნელია იცხოვრო თავისუფლად. იძაბები, ინდივიდები მგონი ახლა უფრო ჩაკეტილები არიან ვიდრე ადრე მასა იყო.

ახლა თავისუფლად სიყვარულიც რთულია, სიყვარულსაც თავისი წესები და ჩარჩოები აქვს. მოკლედ ადრე უფრო ადვილად იყო ყველაფერი, ნუ ალბათ ეს იმის ბრალიც არის რომ საზოგადოება ვითარდება დატეულიყვნენ თავის ადგილას ხომ იქნებოდა ყველაფერი მარტივი.

არ ვიცი. მოკლედ ჯასთ პოსტი თქვენს წინაშე და ვინც უკვე ამას კითხულობს მადლობა ყურადღებისთვის და გირჩევთ რომ იყოთ მარტივები, უბრალოები მოსიყვარულეები და უშუალოები, ამინ აწ და მარადის აქედან იქამდე.

 

რიგითი სიტუაციური ანალიზი

მიჩნდება კითხვა და არა მარტო ერთი, უამრავი. ვცდილობ თანმიმდევრობით მოვძებნო კითხვებზე პასუხი. ცოტა არ იყოს რთულია. ვიცი რომ აქ მაშინ ვწერ როცა მინდა თავში ქაოსი დალაგდეს, ვცდილობ რომ დავალაგო.
ხშირად  ვსვამ კითხვას რატომ არ ხდება ისე როგორც საჭიროა და როგორც დინამუირობა მოითხოვს ხოლმე ყველაფერს, ვადარებ სხვა ურთიერთობას  ვასკვნი რომ მეტად ვაკეთებ ყველაფერს, შემიძლია მეტად ვიყო ყურადღებიანი, შემიძლია მეტად ვიყო გულწრფელი მეტად ვიყო ერთგული და მეტად ვიყო მოსიყვარულე, როგორც სჩანს ამას საზოგადოება არასათანადოდ აღიქვამს, ეს სიყვარული ჩვეულებრივი ჰგონიათ, ეს ერთგულებაც და ეს დამთმობობაც, ამ ყველაფერს ხომ ადამიანი იმიტომ აკეთებ რომ შენთვის რაღაც ღირებული და ძვირფასია. თუმცა ამას როდი აფასებენ სათანადოდ. უფრო მეტიც, ის ხალხი უფრო მეტად ფასდება ვინც საერთოდ არ არის გამომხატველი და ზედმეტადაც კი უყურადღებოები არიან. ასეთ დროს როგორ იქცევიან ხოლმე? დეპრესიას მისცემენ თავს და საკუთარ სიალალეს შეჰღაღადებენ უფალს რატომ არ ფასდება მათი გულწრფელობა?  შენ ამ ყველაფერს აკეთებ, რომ შენ ამ ყველაფერს გრძნობ, რომ შენ ამ ყველაფერს გასცემ და გინდა იგივე მიიღო.

მაგრამ ამაოდ. ყველაფერი ბევრი მომაბეზრებელია, ზედმეტი სიტკბო ყელს გწვავს და არასასიამოვნო შეგრძნებას გვგვრის, ხშირად გვინდება ცხარე. ალბათ ეს პრინციპია.

ალბათ ეს დროის ამბავია, ურთიერთობები დროის განმავლობაში შენდებიან, დეფორმირდებიან და სასურველ პოზიციამდე მიდიან.

ოჰ, ეს პოზიტივიზმი…

მჯერა რომ ყველაფერი ისე იქნება როგორც ჩვენ გვინდა, ბევრი რამ ისე ხდება რაც ჩვენ არ გვინდა და არ მოგვწონს მაგრამ ყველაფერს ვსწავლობთ, ადამიანები ვართ  და ცხოვრებას ვაგრძელებთ და გამოცდილებას ვიძენთ. რაღაც მიზნისკენ მივდივართ რაღაცას წარმოვადგენთ.
ინდივიდებათ იმიტომ ვიბადებით რომ ჩვენი აზრი გვქონდეს და გამორიცხულია ამ აზრში ყოველთვის მართლები ვიყოთ.

ყველაზე ცუდი ის მომენტია როცა შენი არ ესმით, როცა გიპირისპირდებიან როცა შენ უბრალოდ მათი აზრი გაინტერესებს, მაშინ ზიზღდები როცა შენ მათს მეტი არავინ გაგაჩნია და ამაზე პასუხი რა არის? ყველაფერი ასეა მოწყობილი? როცა ერთი გაუგებრობა ჭერს აქცევს და მის ქვეშ გულწრფელი ადამიანები იხოცებიან როცა თვლი რომ ბრალდება უსამართლოა და შენი ზრახვა კი გულწრფელი, როცა გულის ცემა ტანსაცმელს არხევს და შენს მიერ წარმოთქმული სიტყვები კი ადრესატამდე თითქმის საერთოდ არ მიდის. როცა თავს ზემოთ ძალა არ არის იმიტომ რომ ზედმეტი გულწრფელობა აქ არასდროს ფასდება.

მე მჯერა რომ ყველაფერი ქაოტური დალაგდება.
მე ხომ ის ძალიან მიყვარს, ერთბ ხმაურიანი, ხოდა მთავარიც ეს არის.

აქ ყველაფერი კარგია

ბათუმში დასასვენებლად წავედი, ნუ თავიდან ასე იყო ჩაფიქრებული. ყველაფერი შეიცვალა, აღმოჩნდა რომ ხალხი არც ისე ბევრია, ზღვა არც თუ ისე სუფთა და ამინდები.  ჩემს ჩამოსვლას დაემთხვა და მეგობარმა ბარი გახსნა, ევროპის მოედანთან, ბარათაშვილის #1 ერედელის ბარი.

თუ ბათუმში ხარ და გინდა დალევა შეგიძლია ამ ადგილს მიმართო, სიტუაცია თავად შეგიძლია დაგეგმო, პირდაპირ ჯგუფის გვერდზე მოითხოვო როგორი გარემო გინდა და მეგობრებთან ერთად “გააჯაზო”.

რაც მთავარია მუსიკა ცოცხალია, სასმელი იაფი და ატმოსფერო ყოველთვის მეგობრული, ფაქტიურად დღე ისე მთავრდება ყველა მაგიდის სტუმარი ერთ მაგიდაზე იყრის თავს და ერთად სვამს, ნუ ეს რა თქმა უნდა ნებაყოფლობითია. ბარს ჰყავს ვიპ სტუმრები რომელთაც ფასდაკლება და პრიორიტეტები აქვთ სასმელთან და არამარტო, შესაბამისად ვინც ერედელის ბარს ხშირად სტუმრობს მას შეუძლია ვიპ ბარათი მოითხოვოს.

ბარში მუდმივად ხდება რაღაც, ახლა გამოფენა არის როგორც ფოტოგრაფების ასევე მხატვრების, რამოდენიმე დღის წინ M-TV-ის წარმომადგენლებმა უმეტესი ნაწილი ფოტოების იყიდეს და როგორც თავად თქვეს ბათუმის საუკეთესო ბარის გასახსენებლად ეს ყველაზე კარგი საშუალებაა.

ერედელის ბარში იმდენი საჩუქარია ხოლმე რომ ხალხი იბნევა. ეს ძალიან კარგია, საჩუქრები ხომ ყველას უყვარს, ხოდა ჩვენი ბარიც ყველასთვისაა.

მათ კი ვისაც უნდა ცოტა სასმელი, ან ბევრი, ან სულაც ძალიან ბევრი, ან უბრალოდ უყვარს ექსპერიმენტები და მზადაა იმისთვის რომ საკუთარი თავი გამოსცადოს ამის იდეალური შანსი არსებობს, ნებისმიერი სახის ალკოჰოლი და კოქტეილი, ამას ვერ ავგწერ ის უნდა გასინჯო, რაც მთავარია ეს ყველაფერიც ძალიან იაფად.

მოკლედ 20 ივლის დასასვენებლად ჩამოვედი და დღემდე აქ ვარ, უკვე თითქმის ერთი თვეა და სულ ერედელის ბარში იმიტომ რომ ძალიან კარგია, სიტუაცია რომელიც არასდროს გბეზრდება. ხოდა ხვალ პოეზიის საღამო გვაქვს ბლუზის თანხლებით, ასე რომ ყველას გირჩევთ ამ ბარში მოხვედრას.

ხო მართლა, აქ Wi-Fi არის და გადავწყვიტე ამ კარგ ადგილზე პოსტი დამეწერა.